Het ontstaan van de stichting

Na haar tweede bezoek aan Nepal startte onze huidige voorzitter een inzamelingsactie om leprapatiënten te helpen. Dit had meer succes dan ooit gedacht. Het oprichten van een stichting, om zo blijvend hulp te kunnen bieden, was een logisch vervolg. Hieronder volgt haar persoonlijke verhaal, dat tot de oprichting van Stichting Maha Mata Nederland leidde.

Nooit meer een toeschouwer

"Het is 1999 als wij, mijn man en ik, voor de eerste keer Nepal bezoeken. Door de cultuur en de ligging in de Himalaya oefende Nepal al lang een grote aantrekkingskracht op ons uit. Een lang gekoesterde wens gaat met deze reis dan ook in vervulling. We kiezen er voor om op individuele basis te reizen, omdat we dan meer in de gelegenheid zijn om kennis te maken met het land en de bevolking.

De eerste dagen brengen we door in Kathmandu en voor ons lijkt het, alsof we terecht zijn gekomen in de Middeleeuwen. Kilometers videofilm en ettelijke fotorolletjes schieten we vol aan de prachtige Durbar squares, de stupa’s en niet te vergeten de indrukwekkende tempel van Pashupatinath. De manier waarop de Hindoes hier omgaan met hun doden, en met de dood op zich, maak erg veel indruk op mij.

Crematie Pashupatinath

Hoe dicht staat de dood hier bij het leven en hoe moeizaam gaat dat vaak nog bij ons in Nederland? Voor mij is dat iets om nog lang over na te denken. Een blijvende fascinatie. Bij deze tempel word ik ook voor het eerst van mijn leven geconfronteerd met leprapatiënten. Helaas is de situatie van deze mensen in Nepal ook nog net als in de Middeleeuwen. Zij worden nog steeds verstoten en er blijft voor hen vaak niets anders over, dan te bedelen op straat. Een beeld, dat me de hele reis niet meer los zal laten.

Na Kathmandu gaan we o.a. op zoek naar neushoorns in Chitwan en maken we een trekking in de omgeving van Pokhara. Geweldige ervaringen. Het prachtige land, de boeiende cultuur en bovenal de vrolijke Nepalezen met hun positieve instelling en gevoel voor humor, maken de reis onvergetelijk.

In 2000 zijn we, na een reis langs een deel van de zijderoute, tot slot nog een paar dagen in Kathmandu. Het is heerlijk om alle, inmiddels vertrouwde, plaatsen weer te kunnen bezoeken. Het idee om iets voor de leprapatiënten te doen dringt zich echter steeds meer aan mij op. Ik wil niet langer alleen maar een “toeschouwer” zijn. Maar dat is nog niet zo gemakkelijk.

Geld storten op de rekening van een grote organisatie in Nederland is namelijk niet wat ik voor ogen heb. Ik wil het liever zelf organiseren en met eigen ogen kunnen zien waar het geld aan wordt besteed. Ik wil zeker weten dat het geld terecht komt bij hen die dat nodig hebben en dat het niet voor een groot deel verloren gaat aan topsalarissen en/of overhead.

Terwijl ik me thuis in deze kwestie verdiep, komt Nepal in een enorme crisis terecht door de moorden op de Koninklijke familie. De aanslag in New York op 11 september en SARS in Azië verergeren de situatie in Nepal nog meer. Dit maakt het niet gemakkelijker om iets te organiseren en mijn plan komt op een laag pitje te staan.

In januari 2003 gaat onze vriendin, Margreet Versteijlen, weer naar Nepal. Zij is goed bekend met het land, want ze is er al jaren als reisbegeleidster werkzaam. Margreet brengt met haar groepen regelmatig een bezoek aan Shanti Sewa Griha in Kathmandu. Shanti is een organisatie, die zich bezig houdt met het opvangen, behandelen en revalideren van leprapatiënten en hun gezinsleden. De dagelijkse leiding is in handen van de Nepalese fysiotherapeut Krishna Gurung. Van Margreet krijg ik veel informatie over deze organisatie en goede referenties. In maart 2003 heb ik voor het eerst contact met Krishna als ik hem een email stuur, waarin ik hem vertel van mijn plannen om een inzamelingsactie voor Shanti te houden. Een goede reden hiervoor is mijn 50ste verjaardag (mei 2004). We spreken af, dat het geld bestemd zal zijn voor schooluniformen t.b.v. de kinderen van de leprapatiënten.

In juni 2003 start ik mijn actie “Wie kleed met mij de kinderen aan?”en stuur familie, vrienden en bekenden een brief met de vraag om mij te steunen en een bedrag te doneren t.b.v. mijn alternatieve verjaardagscadeau. De actie heeft veel meer succes dan ik ooit had durven dromen en in december 2003 heb ik al meer dan € 8.000,00 bij elkaar. Dit bedrag is twee keer zoveel als hetgeen we nodig hebben voor de schooluniformen!

Van het resterende bedrag kan nog een nieuw onderkomen voor de gehandicapte kinderen van Shanti worden gerealiseerd. Zij wonen, op het moment van mijn inzamelingsactie, op de 3e verdieping van een gebouw zonder lift in Kathmandu! Hun nieuwe thuis zal op de begane grond zijn in het groene - en landelijke Budhanilkantha. (Dit huis zal later de naam van onze stichting krijgen, het Maha Mata Childrens Home, kortweg MMCH genaamd)

Het Maha Mata Childrens Home (MMCH)

In januari 2004 gaan wij weer naar Nepal, maar dit keer met een heel wat minder toeristisch doel. Wij bezoeken o.a. Shanti Sewa Griha in Kathmandu en de woongemeenschap van leprapatiënten in Budhanilkantha. Ik ontmoet manager Krishna Gurung (die zelf ouders met lepra heeft), de leprapatiënten, “onze’ gehandicapte kinderen en vraag me af hoe ik ooit heb kunnen denken, dat mijn hulp eenmalig zou zijn.

In Budhanilkantha krijg ik de gelegenheid om de uniformen zelf aan de kinderen uit te delen. Je zult begrijpen, dat dit alles een onuitwisbare indruk op mij maakt en het heeft mij enorm gemotiveerd om verder te gaan. Het oprichten van een stichting is voor mij een logisch, echter weloverwogen, gevolg van mijn actie.

Sinds 12 maart 2004 ben ik de voorzitter van Stichting Maha Mata Nederland.

Ons doel; het helpen van kinderen en gehandicapten in ontwikkelingslanden. Ons huidige werkgebied bevindt zich, nog steeds, voornamelijk in Nepal. Ons eerste officiële project? Het bekostigen van de inrichting t.b.v. het Maha Mata Childrens Home (medio 2004) en het laten bouwen van de, er naast gelegen - aangepaste - sanitaire voorzieningen in hetzelfde jaar. Vele projecten zijn sindsdien gevolgd en we hopen dat wij, met uw hulp, ook in de toekomst nog heel veel projecten kunnen realiseren.

Je hoeft niet altijd een “toeschouwer” te blijven……………"

Linda Scheppink - voorzitter